Ben ik mijn functietitel, of ben ik de rode draad?

“Je hebt geen focus.”

Het was een opmerking tijdens een sollicitatiegesprek, inmiddels jaren geleden.

Ik had op dat moment ongeveer vijftien jaar werkervaring. Mijn cv liet geen rechte lijn zien. Van de Zuidas naar de rechtbank. Van corporate governance naar arbeidsrecht. Van privacy naar performance coaching. De conclusie was snel getrokken.

“Je carrière ontwikkelt zich langs allerlei aftakkingen.”

Ik heb daar nog vaak aan teruggedacht. Niet omdat ik het ermee eens was. Maar omdat het me dwong na te denken over een interessantere vraag.

Wat ís professionele identiteit eigenlijk?

De illusie van de rechte lijn

We lijken een rechte carrière nog altijd als het ideaal te zien.

Je kiest een vakgebied.

Je specialiseert je.

Je klimt op.

Je wordt steeds meer van hetzelfde.

Dat is overzichtelijk. Voor recruiters. Voor werkgevers. Voor LinkedIn. Maar klopt het ook?

Ik heb mijn loopbaan nooit zo beleefd. Niet omdat ik snel verveeld raak. Niet omdat ik steeds iets anders wil. Maar omdat mijn nieuwsgierigheid me steeds naar nieuwe vraagstukken brengt.

Niet de functietitel bepaalt mijn koers. Mijn nieuwsgierigheid doet dat.

Achteraf zie ik de rode draad

Als ik terugkijk, zie ik geen verzameling losse banen. Ik zie één vraag die steeds terugkomt.

· Hoe werkt dit eigenlijk?

· Hoe werkt een organisatie?

· Waarom lopen arbeidsrelaties vast?

· Waarom ontspoort een team?

· Hoe richt je een complianceproces zo in dat het juridisch klopt én werkbaar blijft?

· Hoe beïnvloeden systemen menselijk gedrag?

· Waarom benut de één zijn potentieel wel en de ander niet?

De onderwerpen veranderen. De nieuwsgierigheid niet.

Dát is mijn professionele identiteit.

Herkenning

Vlak voor de vakantie rondde ik een intensief traject af. Een DPIA voor een complex complianceproces met twee applicaties. Maandenlang mocht ik precies dat doen waar ik energie van krijg: processen ontrafelen, gegevensstromen analyseren en wet- en regelgeving vertalen naar een werkbare praktijk waarin de rechten en vrijheden van betrokkenen zijn geborgd. Na afloop gingen we uit eten. Daar gaf de projectleider mij een cadeau.

Rozenkwarts.

Bergkristal.

Amethist.

Niet omdat zij dezelfde interesses heeft. Maar omdat zij iets had gezien.

Niet alleen de privacyjurist. Ook de mens daarachter.

Geen twee werelden

Mensen vragen me regelmatig hoe ik arbeidsrecht, privacy en performance coaching met elkaar combineer.

Eigenlijk vind ik dat de verkeerde vraag.

Ik combineer ze niet. Voor mij zijn het geen losse werelden. Ze komen voort uit dezelfde nieuwsgierigheid. De nieuwsgierigheid waarmee ik een DPIA analyseer, is dezelfde nieuwsgierigheid waarmee ik onderzoek waarom iemand vastloopt in zijn werk.

De context verandert.

De vragen blijven verrassend vaak hetzelfde.

Flow

Dat is ook waarom ik mijn praktijk Flow heb genoemd.

Niet omdat flow het doel is.

Maar omdat flow de consequentie is.

De consequentie van leven en werken op een manier die recht doet aan wie je bent.

Niet aan het beeld dat anderen van je hebben.

Niet aan de functietitel op je visitekaartje.

Maar aan de rode draad die al die keuzes met elkaar verbindt.

En misschien is dat wel de vraag die we onszelf veel vaker zouden mogen stellen.

Niet:

“Wat doe ik?”

Maar:

“Ben ik mijn functietitel, of ben ik de rode draad die door al mijn keuzes loopt?”