Ik forceer niet meer

Ik forceer niet meer.

Dat is de kortste versie van alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd.

De langere versie? Die schrijf ik hier.

Ik ben Karo. Advocaat arbeidsrecht en privacy. Mindful Performance Coach. Ademcoach. Moeder. Vrouw die kanker heeft gehad en een burn-out. Vrouw die lang heeft gedacht dat al dat dragen, doorgaan en presteren betekende dat ze goed bezig was.

Dat was niet zo.

Niet omdat ik het fout deed. Maar omdat niemand mij ooit had geleerd dat rust geen beloning is. Dat je lichaam niet liegt. Dat waarde niet verdiend hoeft te worden.

Ik dacht dat discipline betekende dat je over je grenzen heen kon blijven functioneren.
Dat rust iets was wat je verdiende nadat alles af was.
Dat mijn lichaam zich wel zou aanpassen aan wat er van mij gevraagd werd.

Maar het lichaam liegt niet.

En ergens onderweg begon ik te begrijpen dat veel mensen niet vastlopen omdat ze zwak zijn, maar omdat ze te lang verwijderd raken van zichzelf.

Dat zie ik in mijn werk elke dag.

De laatste maanden ben ik bezig met een vraag die mij niet loslaat:

Wat is mijn echte onderwerp?

Niet mindfulness. Niet recht. Niet ademwerk.

Mijn werk gaat uiteindelijk niet over recht.
En ook niet alleen over coaching.

Mijn werk gaat over wat er gebeurt als mensen structureel functioneren ten koste van zichzelf. Mijn echte onderwerp is de prijs die mensen betalen als ze te lang functioneren los van zichzelf.

Over wat het kost om altijd sterk te moeten zijn.
Over de spanning tussen presteren en voelen.
Over hoe normaal we het zijn gaan vinden om ons lichaam te negeren zolang we nog “functioneren”.

Ik zie het bij cliënten die met een juridisch dossier bij mij komen, maar wiens lichaam allang iets anders zei. Ik zie het bij mensen die zichzelf zijn kwijtgeraakt in zorgen, aanpassen, dragen, doorgaan. En ik zie het in mezelf. Elke dag opnieuw een klein beetje.

Waar geloof ik in?

Dat sterke mensen niet zwak zijn, maar chronisch ‘over-aangepast’.

Dat het lichaam informatie geeft, geen falen.

Dat helderheid liefdevol is. Ook als het ongemakkelijk is.

Dat werk en leven congruent mogen zijn. Dat je niet professioneel succesvol hoeft te zijn ten koste van jezelf.

Dat rust geen luxe is.

Rust is regulatie. Rust is een fundamentele menselijke behoefte.

Waar neem ik afstand van?

Van de overtuiging dat je waarde afhangt van productiviteit.

Van de gedachte dat presteren leidend is.

Van de prestatiemaatschappij die mensen leert zichzelf te forceren om erbij te horen, om waardevol te zijn.

Van de coach die je leert ontspannen, maar niet vraagt waarom je zo gespannen bent.

Van de advocaat die het dossier ziet, maar niet de mens die het draagt.

Dit is wat deze blog voor mij wordt.

Geen nieuwsbrief. Geen marketingkanaal. Geen contentstrategie.

Een plek waar ik schrijf over wat ik tegenkom. In het leven, in mijn werk, in mezelf.

Over de mensen die ik zie. Over wat er misgaat. Over wat helpt.

Soms vanuit Flow Recht. Soms vanuit Flow Groei. Altijd vanuit hetzelfde fundament.

Als jij herkent waar ik het over heb, dan weet je me te vinden.

Karo